Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει τον πολιτισμό γενικότερα και τα οπτικοακουστικά μέσα ειδικότερα ως ένα εμπόρευμα, ως ένα ακόμη χώρο επιχειρηματικής δράσης του κεφαλαίου, ως ένα ακόμη χώρο ανταγωνισμού, όπου θα επικρατήσουν όχι αυτοί που έχουν να προσφέρουν κάτι καινούργιο, κάτι ποιοτικά ανώτερο, αλλά εκείνοι που θα έχουν τα καλύτερα εφόδια για να αξιοποιήσουν προς όφελός τους τους μηχανισμούς της αγοράς.
EU behandler generelt kulturen og de audiovisuelle medier i særdeleshed som en handelsvare, som endnu et område for kapitalens forretningsvirksomhed, som endnu et område for konkurrence, hvor vinderne ikke bliver dem, som har noget nyt at tilbyde, noget kvalitetsmæssigt bedre, men dem, som har de bedste forudsætninger for til egen fordel at udnytte markedsmekanismerne.