Μπορεί μεν οι υπέρμαχοι της συγκεκριμένης δέσμης αποφάσεων να προσπαθούν να χρυσώσουν το χάπι, μιλώντας είτε για τον λεγόμενο εκσυγχρονισμό του ευρωπαϊκού κοινωνικού προτύπου, είτε για την ανάγκη μετασχηματισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον πιο ανταγωνιστικό χώρο του πλανήτη, αλλά δεν καταφέρνουν να συγκαλύψουν τους στόχους τους, που δεν είναι άλλοι από την επίτευξη μιας αγοράς εργασίας απαλλαγμένης από τους περιορισμούς που επιβάλλονται από τη νομοθεσία για την προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων, από την εξ ολοκλήρου παράδοση της κοινωνικής ασφάλισης στα χέρια των χρηματοπιστωτικών αγορών και από την επίσπευση της διαδικασίας ελευθέρωσης ουσιαστικών τομέων της οικονομίας, όπως είναι η παροχή αερίου, η ηλεκτρική ενέργεια, οι ταχυδρομικές υπηρεσίες, οι μεταφορές και οι τηλεπικοινωνίες.
De, der går ind for disse konklusioner, kan såmænd godt binde lyserøde bånd omkring pakken med dem, hvad enten det drejer sig om den såkaldte modernisering af den europæiske sociale model eller planen om, at EU skal blive den meste konkurrencedygtige økonomi i verden, for de formår ikke at skjule deres mål om et arbejdsmarked uden de betingelser, som sættes af en lovgivning, der beskytter lønmodtagernes rettigheder, eller hvad enten det drejer sig om at stille hele velfærdssystemet til fuld rådighed for finansmarkederne eller sætte mere fart i liberaliseringen af grundlæggende sektorer som gas, elektricitet, posttjenester, transport og telekommunikation.