Δεν είναι τυχαίο που οι αποφάσεις της Επιτροπής Πολιτισμού καταλήγουν συνεχώς σε διαδικασίες συνδιαλλαγής, επειδή πάντα θα υπάρχει το ένα ή το άλλο κράτος μέλος στο Συμβούλιο που κρατά τον πολιτισμό όμηρό του προς όφελος άλλων συμφερόντων.
Kulturudvalgets beslutninger lander jo ikke uden grund altid i forligsproceduren, for et eller andet medlemsland i Rådet tager altid kulturen som gidsel for andre interesser.