Ένα συνηθισμένο επιχείρημα είναι το γεγονός ότι η μεταρρύθμιση θα πρέπει να γίνει αποδεκτή στα μάτια της κοινής γνώμης και να κυρωθεί από τα εθνικά κοινοβούλια, κάτι που απασχολεί όλα τα κράτη μέλη, μικρά ή μεγάλα, όχι μόνο λόγω της ανάγκης να καταστεί δυνατή η διεύρυνση και η τήρηση του χρονοδιαγράμματός της, αφού κυρωθεί η νέα Συνθήκη, αλλά επίσης λόγω του αισθήματος ότι αυτές οι μεταρρυθμίσεις δεν θα πρέπει να οδηγήσουν σε μια κρίση στην Ευρώπη, καθώς επίσης ότι οι εν λόγω μεταρρυθμίσεις θα πρέπει να παρουσιαστούν στην κοινή γνώμη των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, που είναι οι υποψήφιες χώρες για τη διεύρυνση, ούτως ώστε να μην δημιουργηθεί η εντύπωση ότι αυτές γίνονται βιαστικά, και ότι δεν έχουν ως στόχο την βελτιστοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά να εμποδίσουν τα νέα κράτη μέλη από το να έχουν πρόσβαση στο σύστημα λήψης αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Et genkommende argument er, at reformen skal være acceptabel i offentlighedens øjne og skal kunne komme igennem i de nationale parlamenter, en overvejelse, som alle medlemsstater er fælles om, store som små, ikke kun fordi ratificeringen af den nye traktat gør udvidelsen og overholdelsen af dens tidsplan mulig, men også fordi man føler, at der ikke må opstå en europæisk krise på grund af denne type reformer. Hertil kommer også bevidstheden om, at disse reformer også skal bedømmes af offentligheden i de central- og østeuropæiske lande, ansøgerlandene, for ikke at give det indtryk, at det er reformer, der bliver lavet i en fart, ikke for at gøre EU bedre, men for at forhindre de nye medlemsstater i at få adgang til EU's beslutningssystem.