Όταν αναγκαζόμαστε κυριολεκτικά να ξεφτιλίζουμε θεατρικές ομάδες, νέους μουσικούς, πρωτοποριακές δραστηριότητες στις τέχνες, λογοτέχνες, να τους ξεφτιλίζουμε και να δίνουμε μία χαρά και τριάντα απορρίψεις, έτσι που να αισθάνονται την Ευρώπη κάτι ξένο, κάτι αντίθετο, κάτι ενάντιο και κάτι πολέμιο σε μια προσπάθεια πολιτιστικής δημιουργίας, στην οποία η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να δώσει το παρών - γιατί ο δρόμος μας δεν είναι μόνο το ευρώ, ούτε μόνο η διεύρυνση, ούτε είναι γεωστρατηγικές σκοπιμότητες· είναι να δώσουμε μια πολιτιστική άνθηση σααυτήν την υπόθεση της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης -, είναι λυπηρή αυτή η κατάληξη.
Når vi tvinges til bogstaveligt talt at udslette teatergrupper, unge musikere, avantgardekunstnere og forfattere, udslette dem, når vi bare giver dem det ene afslag efter det andet, så vil de da opfatte Europa som noget fremmed, noget der er i modsætning til og fjendtligt over for et forsøg på at skabe kultur, som Den Europæiske Union burde deltage i - for vores vej er ikke kun euroen, ikke kun udvidelsen og heller ikke geostrategisk pragmatisme, vi skal også give den europæiske unionsproces en kulturel opblomstring - det er sørgeligt, at det skal ende sådan her.