Ταυτόχρονα, όμως, επικροτεί την αναδιάρθρωση των κρατικών δαπανών υπέρ των επενδύσεων που πρέπει να δικαιολογούνται ­ όταν δικαιολογούνται ­ από τη σχέση κόστους-οφέλους, αλλά απορρίπτει δημόσιες επενδύσεις για λόγους απλής διαχείρισης του οικονομικού κύκλου.
Samtidig bifalder den imidlertid omstruktureringen af de offentlige udgifter til fordel for investeringer, som bør begrundes - når de kan begrundes - i costbenefit-forholdet, men tager afstand fra offentlige investeringer, som kun har til formål at styre den økonomiske konjunktur.