"Διότι γνώριζε αυτό που αγνοούσε το χαρούμενο πλήθος, και μπορεί να διαβάσει κανείς στα βιβλία ότι ο βάκιλος της πανούκλας δεν πεθαίνει ούτε εξαφανίζεται ποτέ, μπορεί να παραμένει για δεκάδες χρόνια σε χειμερία νάρκη μέσα στα έπιπλα και στα ασπρόρουχα, να περιμένει υπομονετικά στα δωμάτια, στα υπόγεια, στα μπαούλα, στα μαντήλια, στα χαρτιά, και ίσως έλθει μια μέρα που, για κακή τύχη και προς γνώση των ανθρώπων, η πανούκλα θα ξυπνούσε τα τρωκτικά της και θα τα έστελνε να πεθάνουν σε μια ευτυχισμένη πολιτεία."
"Car il savait ce que cette foule en joie ignorait, et qu'on peut lire dans les livres, que le bacille de la peste ne meurt ni ne disparaît jamais, qu'il peut rester pendant des dizaines d'années endormi dans les meubles et le linge, qu'il attend patiemment dans les chambres, les caves, les malles, les mouchoirs et les paperasses, et que, peut-être, le jour viendrait où, pour le malheur et l'enseignement des hommes, la peste réveillerait ses rats et les enverrait mourir dans une cité heureuse." (Thi han vidste det, som denne glade forsamling ikke vidste, og som man kan læse i bøger, at pestens bacille aldrig dør og aldrig forsvinder, at den kan sove i mange år i møbler og linned, at den venter tålmodigt i kamre, kældre, kufferter, lommetørklæder og papirer, og at den dag måske kommer, hvor pesten til menneskenes skade og oplysning vågner sine rotter og sender dem ud for at dø i en lykkelig by.)