Πράγμα που συνεπάγεται ότι το καθεστώς τελειοποίησης προς επανεξαγωγή, παρόλο που προτείνεται η επέκτασή του, πρέπει να παραμείνει ένα αυστηρά προσωρινό καθεστώς, δεν πρέπει να γίνει διαρθρωτικό εργαλείο, πρέπει να παραμείνει μια λύση ανάγκης, η οποία θα εφαρμόζεται αποκλειστικά και μόνο όταν θα υπάρχει πραγματικό έλλειμμα επιστροφών.
Dette indebærer, at aktiv forædling på trods af den foreslåede udvidelse absolut må forblive en sekundær ordning og ikke udvikle sig til et strukturelt værktøj, men derimod være en sidste løsning, som kun skal iværksættes, når der er et reelt underskud af restitutioner.