Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν θα επιμείνουμε στην τροποποίηση του κειμένου που έχουμε, του κανονισμού, πράγμα που πιθανότατα θα μας οδηγήσει σε μια διαδικασία συνδιαλλαγής, στην καθυστέρηση της εφαρμογής του κανονισμού, ενώ από την άλλη μεριά, θυμίζω και πάλι, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει ταχθεί υπέρ της συντομότερης δυνατής εφαρμογής του κανονισμού αυτού, και μάλιστα κατηγορούσε και συνεχίζει να κατηγορεί τα άλλα Όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για απαράδεκτη καθυστέρηση.
Spørgsmålet er altså, om vi skal fastholde en ændring af forordningens tekst, sådan som den allerede forefindes. Det vil sandsynligvis føre til en masse forhandlinger, til en forsinkelse af gennemførelsen af forordningen, og på den anden side kan jeg godt huske, at Europa-Parlamentet har anbefalet, at denne forordning bliver gennemført så hurtig som muligt, og at det har anklaget og stadig anklager de andre organer i EU for en uacceptabel langsommelighed.