Πρόκειται για μια θέση που θα μπορούσαμε μάλιστα να χαρακτηρίσουμε ιστορική, την οποία διαπιστώνουμε όμως σήμερα επισήμως, μέσω ενός εγγράφου: από τη μία πλευρά το Συμβούλιο που ακολουθεί μια συγκεκριμένη γραμμή μέσω των μεμονωμένων κρατών που αποτελούν αυτό το θεσμικό όργανο και που κάνει υποδείξεις οι οποίες είναι το αποτέλεσμα κρατικών επιλογών· από την άλλη, η Κοινότητα, και ιδίως το Κοινοβούλιο, που θα ήθελε μια διαφορετική επιλογή, πιο εναρμονισμένη, πιο ενωμένη, πιο ομοιογενή.
Det angiver nogle retningslinjer, som er et resultat af staternes valg. Og på den anden side er der Fællesskabet, især Parlamentet, som gerne ville have, at der blev truffet et anderledes og mere harmoniseret, samordnet og ensartet valg.