Η ασάφεια ενισχύεται με την απόφαση να δημιουργηθούν κοινά στρατιωτικά μέσα που θα προορίζονται για την πρόληψη των κρίσεων (για παράδειγμα, η ευρωπαϊκή δύναμη άμεσης δράσης των 50 ή 60 χιλιάδων ανδρών που αποφασίστηκε στο Ελσίνκι), η οποία επιτρέπει στους υπέρμαχους της ολοκλήρωσης να παίζουν συνεχώς με τις λέξεις και να αφήνουν να δημιουργείται η εντύπωση ότι τίθεται ζήτημα εφαρμογής μιας αμυντικής πολιτικής με την πλήρη έννοια του όρου.
Tvetydigheden får næring af beslutningen om at oprette fælles militære styrker til at forebygge kriser (f.eks. den europæiske styrke til hurtig udrykning, på mellem 50.000 og 60.000 mand, som blev besluttet i Helsinki), som giver "integrationisterne" mulighed for at blive ved med at lege med ordene og få folk til at tro, at der er tale om at indføre en forsvarspolitik i ordets egentlige betydning.