Η περίπτωση της EURODAC είναι χαρακτηριστική από αυτή την άποψη "χωρίς ούτε κατ' ελάχιστον να έχουν ορίσει μια ευρωπαϊκή πολιτική για το πολιτικό άσυλο, τα κράτη μέλη, μέσω του Συμβουλίου, δημιούργησαν τη Σύμβαση του Δουβλίνου, η οποία νομιμοποιεί την αυθαίρετη εξέταση τόσο των αιτούντων ασύλου όσο και της αίτησής τους για χορήγηση πολιτικού ασύλου στα κράτη μέλη της Ένωσης.
Eurodac-sagen er et godt eksempel på dette. Uden på nogen måde at have fastlagt en europæisk politik for politisk asyl har medlemsstaterne nemlig ved Rådets hjælp oprettet Dublin-konventionen, som lovliggør medlemsstaternes videregivelse til hinanden af asylansøgerne og af behandlingen af disses ansøgninger om politisk asyl i medlemsstaterne.