Η Ευρώπη υπογράφει λοιπόν διεθνείς συμφωνίες και στη συνέχεια έρχεται η οδηγία, καθώς και οι συγκεκριμένες σχετικές πολιτικές, όπου ανακοινώνει πως δεν μπορεί να επιτύχει τους καθορισμένους στόχους ή αναβάλει την υλοποίησή τους τόσο, ώστε τίθεται το θέμα της ίδιας της αξιοπιστίας της υπογραφής αυτών των διεθνών συμβάσεων.
Europa sætter altså sin underskrift på internationale aftaler, og bagefter kommer direktivet og den konkrete politik i marken, og så pludselig bekendtgør Europa, at det ikke vil kunne nå de fastsatte mål, eller også udsætter det dem til datoer, der gør, at selve troværdigheden i underskriften på disse konventioner kommer i fare.