Παρ' όλα αυτά, εγκρίνοντας μια τέτοια έκθεση, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο φαίνεται στο μεταξύ να στέκεται αδιάφορο μπροστά σε εμφανείς και σαφώς επιτακτικές καταστάσεις, όπως είναι η ανάγκη εξάλειψης, ή τουλάχιστον άμβλυνσης των σημαντικών δημοκρατικών ελλειμμάτων, η ανάγκη αλλαγής των μονεταριστικών προσανατολισμών - και συγκεκριμένα του Συμφώνου Σταθερότητας - που συνιστούν την αιτία που προκάλεσε κάποιες σημερινές κοινωνικές μάστιγες, όπως είναι η ανεργία και η επισφαλής εργασία, η ανάγκη τροποποίησης του καταστατικού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κατά τρόπο ώστε να διασφαλισθεί μεγαλύτερη διαφάνεια, να υπάρχει έλεγχος των δραστηριοτήτων της και να περιοριστούν οι αρμοδιότητές της, η ανάγκη να δοθεί σάρκα και οστά στην ήδη κατοχυρωμένη αρχή της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, το απαραίτητο αυτό θεμέλιο για την οικοδόμηση μιας Ευρώπης αλληλέγγυας και με προοπτικές για το μέλλον.
Med vedtagelsen af en sådan betænkning forholder Europa-Parlamentet sig imidlertid samtidig ligegyldigt over for åbenbare og tydeligt presserende aspekter som f.eks. behovet for at overvinde eller i det mindste reducere de dybtgående demokratiske underskud, at ændre de monetære retningslinjer - nærmere bestemt stabilitetspagten - som er baggrunden for de aktuelle socialdemokratiske svøber som arbejdsløshed og mangel på beskæftigelse, at ændre statutten for Den Europæiske Centralbank med henblik på at sikre en større gennemsigtighed og kontrol med og begrænsning af dens beføjelser, at virkeliggøre det allerede knæsatte princip om økonomisk og social samhørighed, som er et helt nødvendigt grundlag for et solidarisk og fremtidssikret Europa.