Βάσει αυτών, δεν μπορώ συνεπώς να εκφράσω ικανοποίηση για όσα περιέχονται στις προτάσεις Κατηφόρη και Pomιs Ruiz, που τονίζουν με σαφήνεια ότι η απελευθέρωση και η ελαστικότητα των αγορών, και ιδιαίτερα της αγοράς εργασίας, η δραστική μείωση της φορολογικής πίεσης, η εις βάθος μεταρρύθμιση των κρατικών συνταξιοδοτικών συστημάτων και η σταδιακή έξοδος του Κράτους από την οικονομία, μέσω πρώτα απ' όλα της ιδιωτικοποίησης των δημοσίων επιχειρήσεων, είναι όλες τους επιλογές που δεν επιδέχονται πλέον αναβολή εάν θέλουμε να αποφύγουμε τη δημιουργία μιας Ευρώπης που θα είναι μεν ενωμένη, αλλά θα είναι ενωμένη λόγω της ανεργίας, της περιθωριοποίησης των ασθενέστερων, νέων και γυναικών ιδιαίτερα, λόγω της γραφειοκρατικοποίησης των κοινωνικών εκφάνσεων της κοινωνίας, μια Ευρώπη, δηλαδή, που δεν μπορεί να δημιουργήσει ούτε ανάπτυξη ούτε απασχόληση.
Når det er sagt, kan jeg således kun give udtryk for min tilfredshed med indholdet i Katiforis' og Pomés Ruiz' forslag, hvor det klart understreges, at markedernes - navnlig arbejdsmarkedets - liberalisering og fleksibilitet, en kraftig nedsættelse af skattetrykket, en gennemgribende reform af de offentlige pensionssystemer og statens gradvise tilbagetrækning fra økonomien, først og fremmest gennem en privatisering af de offentlige virksomheder, alt sammen er noget, der efterhånden ikke længere kan udskydes, hvis vi ønsker at undgå at skabe et Europa, der ganske vist er forenet, men som er forenet af arbejdsløshed, udstødelse af de svageste, især af unge og kvinder, og bureaukratisering af samfundets sociale forhold, det vil sige et Europa, der hverken er i stand til at skabe vækst eller beskæftigelse.