Η Πολωνία, η οποία για πάρα πολύ καιρό θεωρούνταν το προνομιακό πεδίο μάχης των απειλητικών γειτόνων που στα επεκτατικά τους σχέδια είχαν πάντοτε στην πρώτη θέση την προσάρτηση της Πολωνίας, η οποία υπήρξε άθελά της το θέατρο μιας από τις πιο ειδεχθείς τραγωδίες της ιστορίας και η οποία στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε επί δεκαετίες στην καταπίεση ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος το οποίο - ενθαρρυμένο από την δική μας ένοχη σιωπή - πίστευε ότι θα καταστείλει το μυθικό της πνεύμα αντίστασης, δεν έπαψε να απεικονίζει με δύναμη τις αξίες της ελευθερίας, του σθένους, της ανεξαρτησίας, όλων όσων συναποτελούν το βάθρο των κοινών αξιών επί του οποίου υποτίθεται ότι εδράζεται η δική μας ευρωπαϊκή πολιτική οικοδόμηση.
Det var ufrivilligt skueplads for en af de mest afskyelige tragedier i historien og blev derefter gennem årtier overladt til undertrykkelsen fra et totalitært regime, der - tilskyndet af vores tavse medskyld - mente at kunne få bugt med dette folks legendariske modstandsevne. Men Polen ophørte aldrig med kraftigt at give udtryk for værdier som frihed, mod og uafhængighed, alt det, der tilsammen udgør soklen for de fælles værdier, der anses for at være grundlaget for opbygningen af vores politiske samarbejde i EU.