Σύμφωνα με το ολλανδικό μοντέλο, είναι δυνατόν να συμφωνηθεί να δοθούν στους ανταγωνιστές παραχωρήσεις για γραμμές όπου μπορούν να ανταγωνιστούν με την υφιστάμενη σιδηροδρομική επιχείρηση, η οποία δημιουργήθηκε το 1939 από τη συγχώνευση μιας σειράς παλαιών ιδιωτικών σιδηροδρομικών επιχειρήσεων που λειτουργούσαν αναποτελεσματικά.
I den nederlandske model kan konkurrenter få koncessioner på strækninger, hvor de tager konkurrencen op med den eksisterende jernbanevirksomhed, der blev dannet i 1939 ved en sammenlægning af en række gamle private jernbanevirksomheder, der ikke var rentable.