Όταν κατα επανάληψη και δια στόματος πολλών ιθυνόντων η κοινωνική ασφάλιση έχει χαρακτηριστεί ως "κόστος" και "εμπόδιο" στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας και όταν αναζητούνται τρόποι μεταφοράς αυτού του κόστους από τις επιχειρήσεις στους εργαζόμενους ­ πάντα βέβαια με το πρόσχημα της δημιουργίας θέσεων απασχόλησης ­ θα μας προξενούσε κατάπληξη το υφιστάμενο μοντέλο της ασύδοτης οικονομίας της αγοράς, της στυγνής χρηματοοικονομικής προσέγγισης των πάντων, το πλήρως εξαρτημένο από τα μονοπωλιακά συμφέροντα, να πάρει υπό την προστασία του το θεμελιώδες δικαίωμα της κοινωνικής προστασίας και περίθαλψης των πολιτών.
Når vi har hørt adskillige førende skikkelser gentagne gange betegne den sociale sikring som en "udgift" og "hindring" for øget konkurrenceevne, og når man forsøger at finde måder at flytte denne udgift fra virksomhederne over på arbejdstagerne - naturligvis hele tiden under påskud af at ville skabe arbejdspladser - ville det virkelig overraske os, hvis den gældende model bestående af en urørlig markedsøkonomi og en dyster pengeøkonomisk indfaldsvinkel til alting og med en dyb afhængighed af monopolinteresserne tog borgernes grundlæggende ret til social beskyttelse og velfærd under sine beskyttende vinger.