Ωστόσο, αυτές ακριβώς διαφαίνονται όταν γίνεται λόγος για ισχυρά ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, με αποκέντρωση μόνο των τρεχουσών εκτελεστικών δραστηριοτήτων και με προώθηση της συλλογικής τους εικόνας σε ένα συγκεχυμένο σύνολο όπου οι κυβερνήσεις και τα εθνικά κοινοβούλια ανακατεύονται με τις περιφερειακές ή και τοπικές αρχές, καθώς και με την κοινωνία των πολιτών, παράγοντες που χαρακτηρίζονται όλοι, χωρίς καμία ιεράρχηση, ως "συμμετέχοντες στις ευρωπαϊκές υποθέσεις" .
Men det er ikke desto mindre disse begreber, der profileres, når talen er om stærke europæiske institutioner, som nøjes med at decentralisere de løbende eksekutive funktioner og stimulerer deres kollektive vision ind i en utydelig helhed, hvor regeringer og nationale parlamenter optræder side om side med regionale og sågar lokale myndigheder og med det civile samfund, idet de alle, uden indbyrdes hierarkisering, betegnes, jeg citerer: "som havende lod og del i de europæiske anliggender".