Ξεκίνησα, άλλωστε, αυτόν τον αγώνα όταν ήμουν υπουργός Δικαιοσύνης στην Ιταλία και είχα στο πλάι μου στον αγώνα αυτό τον πιο σημαντικό, τον πιο διάσημο, τον καλύτερο από τους Ιταλούς δικαστές, τον Giovanni Falcone ο οποίος, όπως εγώ και όπως εμείς, υποστήριζε την ανάγκη του διαχωρισμού των σταδιοδρομιών των δικαστών, όχι για να τους τιμωρήσουμε - πράγμα που είναι προφανές - αλλά για να ανταποκριθούμε στις διαφορετικές υποχρεώσεις του ερευνητή, που κατά συνέπεια είναι και μέρος της δίκης και κατήγορος, και εκείνου που είναι αντίθετα δικαστής, και πρέπει συνεπώς να παρέχει εγγυήσεις ισορροπίας και αμεροληψίας.
Jeg startede i øvrigt denne kamp, da jeg var justitsminister i Italien, og i denne kamp havde jeg den vigtigste, bedste og mest berømte italienske dommer ved min side, nemlig Giovanni Falcone, der ligesom jeg og ligesom os var af den opfattelse, at det er nødvendigt med en karriereadskillelse for dommerne. Det er selvfølgelig ikke for at straffe dem, men for at skabe overenstemmelse med de forskellige opgaver, der varetages af undersøgelsesdommeren - som er anklager og part i sagen - og med dem, der varetages af den dømmende dommer, som jo skal sikre retfærdighed og uvildighed.