Πιστεύω ότι το θέμα της διπλωματίας δεν αποτελεί μόνο ζήτημα κατάρτισης διπλωματών και καθεστώτος των αντιπροσωπειών αλλά ότι, επίσης, έχει θεμελιώδη χαρακτήρα και ότι υπάρχει ένα μεγάλο ταμπού στο Κοινοβούλιο μας που δε θέλουμε ποτέ να το αντιμετωπίσουμε, ότι δηλαδή έχουμε δεκαπέντε εθνικές διπλωματίες, οι οποίες έχουν ενισχυθεί κατά τη διάρκεια των ετών της ολοκλήρωσης καταλαμβάνοντας σιγά-σιγά όλες τις αρμοδιότητες των εθνικών υπουργείων και έχουν γίνει αληθινές εξουσίες, η βασική εξουσία που εμποδίζει την ενδεχόμενη μεταρρύθμιση των εξωτερικών υποθέσεων, της διπλωματίας, διότι είναι η εξουσία τους που τελικά διακυβεύεται.
Jeg mener, at diplomatispørgsmålet ikke blot er et spørgsmål om uddannelse af diplomater og delegationernes status, men at det antager en grundlæggende karakter, og at der findes et stort tabu i Parlamentet, som vi aldrig vil se i øjnene, nemlig det faktum, at vi har 15 nationale diplomatkorps, der er blevet styrket op igennem integrationsårene ved lidt efter lidt at kapre kompetenceområderne fra alle de nationale ministerier, og som er blevet sande magtfaktorer, ja faktisk dén største magtfaktor, der blokerer for en mulig reform af udenrigstjenesten, af diplomatiet, fordi det i sidste ende er deres egen indflydelse, der bliver sat på spil.