Όταν δίνουμε μόλις κάτι παραπάνω από 15 εκατομμύρια ευρώ, σε διάστημα έξι ετών, στις αναπτυσσόμενες χώρες της Αφρικής, Καραϊβικής, Λατινικής Αμερικής, δεν είναι σαν να τα δίνουμε για να έχουμε ήσυχη τη συνείδησή μας και μόνο, αφού είναι γνωστή η οικονομική, οικολογική και κοινωνική κατάσταση των εξαθλιωμένων αυτών χωρών;
Er det ikke at bøde på sin egen dårlige samvittighed, når man giver lidt over 15 millioner euro over en periode på seks år til udviklingslandene i Afrika, Caribien og Sydamerika på trods af kendskabet til den økonomiske, økologiske og sociale situation i disse fattige lande?