Για το λόγο αυτό πιστεύω ότι ο σχεδιασμός της διαχείρισης κρίσεων που κάνουμε οφείλει να περιλαμβάνει μια κοινωνική διάσταση και να εγγράφεται στη γενικότερη αναπτυξιακή και οικονομική μας στρατηγική, ειδάλλως θα προσπαθούμε συχνά να αντιμετωπίζουμε απλώς τις συνέπειες της ίδιας μας της πολιτικής και οι άνθρωποι του πλανήτη, στο νότο κυρίως, θα υποφέρουν από τις καταστροφές που θα προκαλούμε εμείς οι ίδιοι.
Vores krisestyringskoncepter bør efter min mening derfor også have en samfundspolitisk dimension og integreres i udviklingspolitikken og f.eks. den økonomipolitiske strategi. Ellers kommer vi i vid udstrækning kun til at kurere følgerne af vores egen politik, og især befolkningen i landene i syd kommer til at lide under de katastrofer, vi har forårsaget.