Ας αναφέρουμε για παράδειγμα την ανησυχητική αδιαφορία της κοινής γνώμης, τον καθορισμό στόχων νομισματικής πολιτικής, οι οποίοι περιορίζονται καταχρηστικά αποκλειστικά και μόνο στην καταπολέμηση του πληθωρισμού, την περίεργη σύνδεση ενός νομισματικού συστήματος τύπου ομοσπονδιακού κράτους χωρίς δημοσιονομικό ή φορολογικό ομοσπονδιακό χαρακτήρα, την κατάσταση στην οποία θα βρεθούν, όσον αφορά την ζώνη ευρώ, οι υποψήφιες σήμερα για προσχώρηση χώρες όταν γίνουν μέλη, την πολυπλοκότητα των διεθνών αγορών απέναντι στο νόμισμα αυτό δίχως ομοιογενή κοινή λαϊκή βάση κτλ. Θα πρέπει επίσης να θυμίσουμε ότι οι επενδυτές, οι οποίοι πούλησαν δολάρια για να αγοράσουν ευρώ, έχασαν 20% από την 1η Ιανουαρίου 1999, 40% αν αγόρασαν ομόλογα και ακόμα και 55%, αν πούλησαν γιέν για να αγοράσουν ευρώ;
Vi kan f.eks. nævne offentlighedens bekymrende manglende interesse, fastsættelsen af mål for den monetære politik, der fejlagtigt blot bliver reduceret til en bekæmpelse af inflationen, den mærkelige sammenkobling af en valutaføderalisme uden en budgetmæssig eller skattemæssig føderalisme, de nuværende ansøgerlandes status, når de bliver medlemmer, med hensyn til eurozonen, de internationale markeders forvirring over for denne valuta uden et homogent befolkningsgrundlag osv. Behøver man at minde om, at de investorer, som har solgt dollars for at købe euro, har tabt 20% siden den 1. januar 1999, 40% hvis de har købt obligationer, og endda 55% hvis de har solgt yen for at købe euro?