Οι πλούσιες χώρες, οι οποίες έχουν ηλιθίως ευθυγραμμίσει τις πολιτικές τους με τους ιμπεριαλιστικούς κανόνες του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, ήταν ωστόσο οι πρώτοι που κατάλαβαν ότι τέτοιου είδους ιδιωτικοποίηση δεν μπορεί να καταστρέψει κάθε οικονομική άνθιση αφού, και για τη δική τους ανάπτυξη, χρειάστηκε να καταφύγουν συχνά στους κανόνες τους προστατευτισμού, εξασφαλίζοντας μάλιστα έναν προνομιούχο ρόλο στο κράτος και σε κάθε είδους κρατική παρέμβαση.
De rige lande har selv i udstrakt grad gjort brug af protektionistiske foranstaltninger for at sikre den økonomiske udvikling, ligesom i øvrigt staten og offentlige initiativer af enhver art har spillet en afgørende rolle. Ikke desto mindre slutter de samme lande ukritisk op om IMF's og Verdensbankens imperialistisk orienterede regelsæt.