Κατά τη γνώμη μου, αυτός ο διαχωρισμός είναι σημαντικός: το Κοινοβούλιο έχει μεγαλύτερο ποσοστό ιδεαλισμού, ελπίδας, ουτοπίας· τα εθνικά κράτη έχουν μεγαλύτερα απτά προβλήματα, πρέπει να απαντήσουν και στους πολίτες, που δεν πείθονται εύκολα από τις ελπίδες, από τις αυταπάτες, αλλά από μια δύσκολη πραγματικότητα που είναι αυτή που οδήγησε σε πολλές περιπτώσεις - στη χώρα μου όπως και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες - σε ένα φαινόμενο που δύσκολα μπορεί να γίνει ανεκτό: μια άναρχη μετανάστευση.
Denne forskel er efter min mening vigtig, for mens Parlamentet er mere idealistisk, forhåbningsfuldt og utopisk, har medlemsstaterne nogle større konkrete problemer. De skal også tage hensyn til borgerne, som ikke så let lader sig overbevise af forhåbninger og illusioner, men som kender den vanskelige situation, der i mange tilfælde - både i mit eget land og i mange andre europæiske lande - har medført et fænomen, som er vanskeligt at acceptere, nemlig en ukontrolleret indvandring.