Ce îmi amintesc cel mai clar şi nu voi putea uita niciodată, este sentimentul de singurătate de nedescris când realizezi în cele din urmă că propria ta nefericire, disperare şi agonie s-a produs în văzul lumii, că lumea a văzut cum sufeream, dar nimeni nu a împiedicat acest lucru.
Това обаче, което помня най-ясно и никога няма да забравя, е неописуемото чувство на самота, когато накрая разбереш, че твоето собствено нещастие, отчаяние и агония се играят на открита сцена, сега, когато светът вече видя как сме страдали, но никой не предотврати това.