Ve skutečnosti ho lze vysvětlovat opačně: navzdory jiným naplánovaným povinnostem (s jeho prvním objevením se jako předsedy vlády ve styčném výboru Sněmovny poslanců), které mu znemožnily dostavit se k aktu podepisování včas, trval na tom, že smlouvu v každém případě podepíše sám, ačkoliv tím mohl bez problémů pověřit Davida Milibanda.
Tačiau iš tiesų pavėlavimą būtų galima vertinti kitaip: nepaisydamas sutampančios darbotvarkės (pasirašymo ceremonija sutapo su jo kaip Ministro Pirmininko pirmuoju pasirodymu Bendruomenių rūmų Ryšių palaikymo komitete), kuri neleido jam laiku atvykti į ceremoniją, jis vis tiek pageidavo atvykti ir pasirašyti Sutartį pats, neperleisdamas jos pasirašymo Davidui Milibandui, nors tai buvo labai įmanoma.