V Úmluvě proti mučení a dalšímu krutému, nelidskému nebo ponižujícímu zacházení či trestu se jasně uvádí, že členské státy musí zakázat tajná záchytná místa, přičemž musí zabezpečit, aby se všechny osoby, kterým je odňata svoboda, zadržovaly v oficiálně uznaných záchytných střediscích a aby byla místa jejich pobytu známa.
ES gairėse dėl kankinimų aiškiai nustatoma, kad valstybės narės privalo uždrausti slaptas sulaikymo vietas ir užtikrinti, kad visi netekę laisvės asmenys būtų laikomi oficialiai pripažintose sulaikymo vietose ir, kad jų buvimo vieta būtų žinoma.