V nové realitě, v souvislosti s níž je hospodářská soutěž a liberalizace spojena se změnami klimatu a zabezpečením zdrojů, vznikají nejen vnější problémy (strach z energetické závislosti na jediném dodavateli, jenž své postavení využívá jako politickou zbraň), ale také významný vnitřní problém, prostřednictvím něhož se zkouší schopnost členských států klást své státní zájmy na druhé místo, aby vznikly předpoklady pro rozvoj společné a soudržné energetické politiky.
Nauja realybė, kurioje konkurencija ir liberalizacija yra susijusios su klimato kaita ir išteklių saugumu, kelia ne tiktai išorės iššūkius (baimenergetiniu požiūriu priklausyti nuo vienintelio tiekėjo, kuris savo padėtį naudoja kaip politinį ginklą), bet taip pat svarbius vidaus iššūkius, kurie parodo valstybių narių gebėjimą savo nacionalinius interesus statyti į antrą vietą, kad būtų sukurtos prielaidos vystyti bendrą nuoseklią energetikos politiką.